bel redactie 053 - 432 75 27

Column Jan Visser 24 november 2017

Gepubliceerd op: 24/11/2017

Column Jan Visser 24 november 2017

Twents eiken 
 
Dik Wessels is deze week overleden. 71 jaar was hij. De verhouding Wessels – gemeente Enschede was niet altijd geweldig. Als Enschede met hem wilde praten, kwamen ze maar naar Riessen. Kon hij op zijn werkkamer blijven en een sigaartje roken. Anders gingen ze maar terug naar Enschede. Zo is die verhouding altijd één van liefde en haat geweest. Uiteindelijk wisten ze dat ze elkaar nodig hadden.

Ik heb zaken met hem gedaan. Ik kreeg een telefoontje van een mevrouw, die zei namens de heer Wessels te bellen met de vraag, of ik een speech voor hem zou willen schrijven. Tuurlijk wou ik dat. Ik was nog maar net voor mezelf begonnen en een klant als Dik Wessels kon ik best gebruiken. Hij moest een speech hebben voor de opening van een nieuw Justitiegebouw in Almelo. Ik kreeg wat materiaal opgestuurd en we maakten een afspraak om de verwachtingen op elkaar af te stemmen. Wat wou hij vertellen, maar vooral hoe wilde hij het vertellen? En wat niet? 

We maakten een afspraak en hij was niet te beroerd om bij mij langs te komen. Ik had toen een kantoor in het BTC, een bedrijfsverzamelgebouw tegenover de UT en huurde een vergaderruimte in het gebouw. Hij kwam keurig op tijd in een crème Mercedes, reed zelf, met een dame naast hem in een lange bontjas en een mobieltje aan haar oor. Ze kwamen binnen, we dronken koffie, maakten afspraken en ze gingen weer weg. De dame nagenoeg continu in gesprek. Hij zag mij naar haar kijken en vertelde dat hij geen mobiele telefoon had, maar wel een assistente. Die beantwoordde steeds zijn toestel, gaf de boodschap door en handelde de zaak af. 

Ondertussen kon hij koffie drinken en overleggen. Hij vroeg van mij een joviaal verhaal waarbij hij aan het einde een haringkar met inhoud aan de aanwezigen aanbood. Welke conclusies kun je hieruit trekken? 
Dik Wessels was een beetje een ouderwetse man. Hij had het niet hoog in de bol, niet te beroerd om bij jou langs te komen, zodat hij weet wat voor vlees hij in de kuip heeft, reed zelf. 

Later zag ik hem nog eens op een haringparty. Ook zo’n typisch Twents gebeuren. Het roggebrood komt niet eens uit Twente, maar ja, een beschuit met haring smaakt niet. Denk ik. Het gerucht gaat dat hij meerdere keren FC Twente van de financiële ondergang heeft gered. Dat geloof ik echt. Ik hoorde vandaag nog iemand zeggen dat de amateurs van Haaksbergen een professionelere club zijn als FC Twente. 

Ik weet zeker dat hij met respect behandeld wilde worden. Hij kon heel gewoon doen, maar ook duidelijk laten weten wie de macht had.  Ik denk dat hij boven tegen de portier zal zeggen: “Die deur mag ook wel eens uitstukt worden. ‘k Heb ergens nog wel een balkje Twents eiken liggen. En ook een likkie verf zou ik zo zeggen.”    

Jan Visser 

‹ Terug naar radiocolumns 1twente enschede overzicht